Η σημερινή (Σάββατο 28/2/2026) συγκέντρωση στην Πλατεία Δημοκρατίας, που οργάνωσε το Εργατικό Κέντρο Αγρινίου με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών, άφησε πίσω της περισσότερο θλίψη και ερωτηματικά παρά το αίσθημα ενότητας και αποφασιστικότητας που θα ανέμενε κανείς.
Τρία χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, η συλλογική μνήμη παραμένει ζωντανή. Το αίτημα για δικαιοσύνη δεν έχει σιγήσει. Όμως η εικόνα της σημερινής συγκέντρωσης δεν θύμιζε σε τίποτα τη μεγαλειώδη, αυθόρμητη συμμετοχή ανθρώπων κάθε ηλικίας που, τότε, πλημμύρισαν τους δρόμους σε όλη τη χώρα, διαμαρτυρόμενοι σιωπηρά και με αξιοπρέπεια. Εκείνη η συμμετοχή δεν είχε κομματικό πρόσημο ούτε οργανωτικό «καπέλο». Ήταν μια αυθεντική κοινωνική έκρηξη πόνου και απαίτησης για λογοδοσία.
Αν στη φετινή συγκέντρωση δεν έδιναν το «παρών» οι φοιτήτριες και οι φοιτητές, οι μαθήτριες και οι μαθητές των λυκείων της πόλης, η εικόνα θα ήταν απογοητευτικά φτωχή. Η παρουσία της νεολαίας έδωσε παλμό, έδωσε φωνή, έδωσε το ηθικό βάρος που απαιτεί η επέτειος μιας τέτοιας τραγωδίας. Χωρίς αυτούς, θα μιλούσαμε ξεκάθαρα για ένα ακόμη καλοστημένο, τυπικό συλλαλητήριο: με τους ίδιους ομιλητές, τον ίδιο λόγο, τα ίδια συνθήματα, την ίδια προβλέψιμη σκηνοθεσία.
Και εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα: πώς μια υπόθεση που συγκλόνισε ολόκληρη την κοινωνία κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στη ρουτίνα των επετειακών εκδηλώσεων; Πώς η αυθόρμητη λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη μετατρέπεται σε μια επαναλαμβανόμενη διαδικασία, που μοιάζει περισσότερο με υποχρεωτικό «τσεκ» κινητοποίησης παρά με ζωντανή κοινωνική διεκδίκηση;
Δεν είναι ζήτημα αμφισβήτησης της πρόθεσης των διοργανωτών. Είναι, όμως, ζήτημα ουσίας και αποτελεσματικότητας. Όταν ο λόγος δεν ανανεώνεται, όταν η αυτοκριτική απουσιάζει και όταν οι ίδιες φράσεις ανακυκλώνονται χρόνο με τον χρόνο, η κοινωνία απομακρύνεται. Η συμμετοχή φθίνει. Η οργή ιδιωτικοποιείται. Και η συλλογική πίεση αποδυναμώνεται.
Το έγκλημα των Τεμπών δεν είναι μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ανοιχτή πληγή. Και οι ανοιχτές πληγές δεν τιμώνται με τυπικές τελετουργίες, αλλά με διαρκή, ουσιαστικό αγώνα, με διεύρυνση της συμμετοχής, με ειλικρινή διάλογο και με αναζήτηση νέων μορφών κινητοποίησης που να αγγίζουν την κοινωνία.
Η σημερινή εικόνα στο Αγρίνιο πρέπει να προβληματίσει. Όχι για να αποδοθούν ευθύνες με ευκολία, αλλά για να αναζητηθούν τρόποι επανασύνδεσης με την κοινωνική βάση. Η νεολαία έδειξε τον δρόμο: αυθεντικότητα, καθαρό αίτημα, χωρίς κομματικές περιχαρακώσεις.
Τρία χρόνια μετά, το αίτημα για δικαιοσύνη παραμένει. Το ερώτημα είναι αν οι μορφές διεκδίκησης μπορούν να σταθούν στο ύψος του.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΣΟΜΠΟΣ
